Succesverhalen

Ik heb er altijd van gedroomd om Chinees te leren, dus op een dag ging ik naar een winkel om cursusliteratuur te zoeken. Ik zag de Chinese kalligrafie die mij altijd al gefascineerd had. Er stonden pagina’s na pagina’s vol met deze mooie karakters, elk van hen met stijgende complexiteit; lijnen en punten, haken en krullen. Het leek steeds complexer te worden naarmate ik verder in het boek kwam. Het leek volkomen onmogelijk; alles in mijn hoofde draaide en ik zei tegen mijzelf dat ik het NOOIT zou kunnen. Ik gooide het boek dicht, zette het terug op de plank en verliet de winkel.

Echter, hoop sterft het laatst. Een jaar later studeerde ik (toen ik me hersteld had van de schok) Chinees aan de Volksuniversiteit. Het was precies zoals ik verwacht had, moeilijk, verwarrend en hopeloos ingewikkeld – maar zo opwindend om je voor te stellen dat je ook maar een zin in het Chinees zou kunnen zeggen! Een semester later zette ik mijn studies aan de universiteit voort.

Mijn studie werd nu bijna manisch. Ik had van tevoren kennis gemaakt met systeemkaarten. Dit zijn kleine vierkante kaarten met het Chinese karakter op de voorzijde en zijn betekenis en uitspraak op de achterkant, een zeer goede manier om de karakters te leren. De meeste Chinese woorden bestaan uit twee karakters, soms zelfs meer, waardoor de kaarten die ik zelf maakte me niet enige woordenschat op zich bijbrachten – het zijn de bouwstenen van de taal. Maar als je de bouwstenen kent, kun je leren om woorden te construeren.

De kaarten gingen overal met me mee. Er was altijd een pakje in mijn zak en altijd wanneer ik een minuut voor mezelf had, haalde ik ze eruit. Ik oefende wanneer ik op straat liep, op de bus of metro wachtte – zelfs wanneer ik in de skilift zat!

Na een semester aan de Universiteit van Stockholm bevond ik me plotseling in Beijing waar ik nog harder aan mijn studie kon werken. Het was fantastisch om gewoon daar te zijn – in het Middenrijk – en ik kon met Chinese mensen praten.

Wel, om de waarheid te vertellen, "praten" was lichtelijk overdreven op dat tijdstip. Het was meer kunnen omgaan met de meest noodzakelijke taken – maar het begrijpen van een hele zin was een aanleiding voor een feestje voor mij! Ik realiseerde me nu dat het echt mogelijk is om deze taal te leren – maar je hebt tijd, energie, geduld en een oprechte belangstelling nodig.

Gedurende deze periode deed ik in principe niets anders dan studeren. Ik ging naar de lessen, maakte mijn huiswerk en ging door met een privé leraar elke middag. Ik stak er in totaal 11 uur per dag in, van 6:30 uur tot 19:00 uur (ik nam ongeveer een uur lunchpauze). Daarna keek ik elke avond twee uur Chinese TV. Daarna was ik op – in elke betekenis van het woord!

Chinees leren was een lang moeilijk project, maar ook zeer opwindend en erg leuk. Twee jaar studie geeft je een betrekkelijk goede basis in de taal; het duurt veel langer om een gevorderde spreker te worden. Zonder overdrijving kan ik stellen dat het mij bloed, zweet en tranen gekost heeft, maar het was het elke minuut waard.

Catarina Lilliehöök

Hard werken leidde tot goede resultaten. Klik hier voor meer tips om jezelf te motiveren!

Deze leerder voelde zich aangetrokken tot haar doeltaal omdat ze van Chinese kalligrafie hield. Dit doet veronderstellen dat zij een visuele leerder is. Wilt u uw favoriete leerstijl analyseren?

Deze tekst is speciaal geschreven voor Lingu@net Europa en is gepubliceerd met toestemming van zijn schrijfster Catarina Lilliehöök. Ze heeft zowel een boek geschreven over cultuurbotsingen en cultuurverschillen in het Chinees alsook een boek over China in het Zweeds.